The 1st day Psychiatry...

Vandaag de eerste keer naar de Department of Psychiatry van de Upstate University en The University Hospital.

Mijn dag begon om kwart voor 8 bij Dr. Haldipur, de grote baas zeg maar. Na een korte introductie ben ik door Joanne even door het gebouw rondgeleidt en daarna het ochtend onderwijs, waarbij er steeds een casus wordt besproken, ging vandaag over het al dan niet toerekeningsvatbaar zijn van psychiatrische patienten, of zoals hun het noemen, Competent to stand trial.

Daarna werd ik langs alle papierwinkel geleidt en kreeg ik mijn badge en verzekering enzo...

Toen naar het ochtend rapport en eindelijk naar de afdeling 4B, de 'in-patient' afdeling, wat niet meer betekent dan dat het de opgenomen patienten zijn. We zitten daar met een stuk of 5 medische studenten, co-assistenten zeg maar, waar wel bij opvalt dat de meeste een stukje ouder zijn dan ik. Daarnaast heb je dan twee residents, artsen in opleiding en een psychiater, in dit geval Dr. Huober, een Italiaan van oorsprong, die echt heel aardig is en veel uitlegt. Hij vind Nederland fantastisch... heeft ie me maar 4 keer verteld vandaag!

Ze zijn over het algemeen allemaal heel erg enthousiast en aardig, als je aan iemand wordt voorgesteld is het altijd: Ow, It's SOOO great meeting you!!

Op de afdeling worden de patienten eerst opgetrommeld voor een group meeting, dus in een kringetje zitten en vertellen hoe je je voelt...

Daarna worden alle patienten apart gezien, met de arts, resident, medische studenten en de social workers. Daar wordt verder ingegaan op hoe het met de patient gaat en wordt het beleid bijgesteld... wat hier eigenlijk bijna alleen maar uit medicatie bestaat!! Ow... U voelt zich nog zo suicidaal... nou dan zetten we de medicatie nog wat hoger...

Tussendoor nog geluncht... ook dat is ongelofelijk, in de cafetaria kun je werkelijk waar alles krijgen, ik had een kippensoepje gepakt, maar dat was een soort maaltijdsoep waar ik nog de hele dag vol van heb gezeten!

Om 5 uur was ik klaar, en ook doodop... Luisteren naar psychiatrische patienten is al best vermoeiend, maar om ze in het Engels te kunnen volgen is nog lastiger.

Maar goed, ik heb de eerste dag overleefd!!

Nog 1 dingetje: ...Amerikanen kunnen Marjolein ECHT niet fatsoenlijk uitspreken, ik heb zelfs al bijnamen als lieney, Mar of ze noemen me marilyn of madelyn... achja, kunnen ze ook niet helpen!!

X Marjolein